Płaskowyż Lakkos Migerou

Opis

Płaskowyż Lakkos Migerou znajduje się w obrębie regionu Mylopotamos (okręg Rethymno) i leży w północnej części masywu Psiloritis. Dociera się tu drogą asfaltową z wsi Λιβάδια (Livadia) w kierunku południowym-zachodnim, która kończy się przy samym płaskowyżu. Wysokość terenu to około 1 600–1 700 m n.p.m. — niektóre źródła podają wartości rzędu 1 580–1 700 m.

Sam teren płaskowyżu jest zbudowany z serii dolin krasowych („dolin”/”doliny-wyżyny”), które rozwijają się równolegle do dużego uskokowo-krasowego systemu w północnej części Psiloritis.

Dzięki temu krajobrazowi miejsce zachowuje właściwości pośrednie między alpejskim wypasem a wysokogórską pustką: lipy i buka nie występują, dominują ekosystemy wysokogórskie, śniegi mogą utrzymać się długo, a widoki na strony północną i południową wyspy są imponujące.

Pod względem dostępności: dojazd samochodem na płaskowyż jest możliwy — droga z Livadia jest asfaltowa aż do samego miejsca (lub blisko).

Na płaskowyżu znajduje się parking lub przynajmniej niewielki plac manewrowy. Stąd często startują piesze trasy w górę — jednym z najbardziej znanych kierunków jest wejście na najwyższą górę Krety, Τίμιος Σταυρός (Timios Stavros, 2 456 m), trasą która zaczyna się właśnie z Lakkos Migerou i prowadzi przez „Στράτα του Ψηλορείτη” („Sztrata Psiloriti”) – kamieniste, historyczne szlaki górskie.

W praktyce znaczenie miejsca dla turysty lub badacza jest wielorakie: Punkt startowy dla ambitnych tras górskich — zarówno pod względem długości, przewyższenia jak i zmienności warunków. Obszar geologiczny-geomorfologiczny: doliny gospodarskie, uskokowe szczeliny, długie pola śnieżne i formy krasowe. Obszar wypasu, wysiłku i klimatyzacji — pasterstwo wysokogórskie wciąż tu istnieje w części (np. letnie owcze stada). Mniej zatłoczony wariant wysokogórski Krety — miejsca są rzadziej uczęszczane niż popularne wąwozy lub plaże, co daje możliwość doświadczenia ciszy i surowości wyspy. Warto zaznaczyć, że mimo asfaltowego dojazdu nie oznacza to „rekreacyjnej łatwości”: wysokość prawie 1 700 m, ekspozycja na słońce lub wiatr, brak infrastruktury turystycznej (jedynie schronisko lub małe schronienie), wymagają odpowiedniego przygotowania. Źródła opisują, że od punktu płaskowyżu do szczytu Timios Stavros trasa liczy około 9,5 km i może zajmować 5-6 godzin w górę, przy przewyższeniu rzędu ~800 m.

Podsumowując, Lakkos Migerou to miejsce-brama: brama do górskiego świata Psiloritis, gdzie krajobraz zmienia się radykalnie — z wiejskiej drogi, przez asfalt, aż po śnieżne wysokogórskie doliny. Dla tych, którzy szukają mniej znanych ścieżek Krety albo planują naukową eksplorację roślinności, geologii lub historii pasterstwa — to bardzo wartościowy punkt wyjścia.

Kategorie

Tagi